ervaringsverhalen

Charlotte. Geboorteverhaal verteld door de doula.

 

Lieve Charlotte,

Elke geboorte is uniek. Dat is dus bij jou niet anders. Het verhaal dat ik als doula kan vertellen is maar een stukje van jouw verhaal. Jouw mama en papa hebben mij gevraagd om bij jouw geboorte aanwezig te zijn, zodat jouw grote broer er ook bij zou kunnen zijn. Het gezinnetje waarin jij geboren bent, staat kort bij elkaar en dat is mooi om te zien! Ik voel me daarom zeer vereerd dat ze me hebben laten meegenieten van jouw komst.

 

Je bent op jouw eigen tempo geboren. Geduldig maar vastberaden. Rekening houdend, overschouwend en aan jouw stemmetje te horen vol passie en kracht. En die kracht, die heb je niet van vreemden!

 

9 december 2016

13u18

Ik ontvang een berichtje. 'we hebben een vermoeden dat het stilletjes aan begonnen is...' Ze zouden me bellen zodra het echt doorkomt.

En als het echt doorkomt, zou het misschien wel heel snel kunnen gaan, denk ik...

De dag gaat voorbij, de avond op zijn einde... zou er 'gewacht' worden tot Senne slaapt? :-)

Rond 21u krijg ik nog een update. De weeën zijn nog onregelmatig en om de 10 minuten. Ze wachten nog af.

Ik voel hun vertrouwen tot bij mij. Het is heerlijk om een koppel zo in hun kracht te weten staan.

 

22u55

Ik kruip vroeg in mijn bedje, wetende dat ik elk moment opgeroepen kan worden.

Rond 23u mag ik vertrekken.

 

23u40

Samen met Leen, alsof we het hebben afgesproken, kom ik toe.

Jouw papa straalt rust en vertrouwen uit. Jouw mama wiegt haar bekken als van nature heen en weer. Ze is nog heel helder en wilt nog even de gastvrouw spelen. Leen stuurt haar naar haar badje, het is tijd om die cocon op te zoeken.

Het duurt even voor iedereen zijn plekje vindt, maar al snel valt er een sereniteit in de kamer. Het is er muisstil. Je kan er een speld in horen vallen. Jouw mama ligt in het bad. Jouw papa zit op het bed met een mooie glimlach, genietend van het moment, hij kan zijn trotsheid niet verbergen. En jouw broer ligt heel dichtbij in de andere kamer in dromenland.

Ik zie je mama soms twijfelen, maar toch vindt ze keer op keer een manier om met die weeën om te gaan. Ze hangt een beetje aan de badrand en bij elke wee geeft ze haar rug aan jouw papa om te masseren. Er zit tijd tussen de weeën en toch kan je zien dat er vooruitgang is. Het is nog altijd heel stil in de kamer. Leen spreekt jouw mama zachtjes toe met bemoedigende woorden.

Jouw mama moet nog eens naar de wc. De weg voor jou moet helemaal vrij gemaakt worden... Rechtstaan geeft pittige weeën dus er wordt snel besloten terug in het bad te gaan, deze keer samen met papa.

 

10 december 2016

1u30(denk ik)

Senne wordt wakker. Ik haal hem meteen uit zijn bedje. Als hij merkt dat ik niet jullie mama ben, moeten we snel naar de andere kamer. Mama en papa zitten nog steeds in het bad. Jouw broer is een beetje overweldigd en geeft meteen aan liever naar beneden te gaan. Eens beneden wandel ik met jouw broer in mijn armen een beetje rond. Hij is zo onder de indruk, ik vertel hem wat er aan het

gebeuren is. Als hij hoort dat hij in dat zelfde badje geboren is, voel ik al wat meer vertrouwen. Ik geef hem woorden aan de geluiden die we horen. Ik volg het proces mee van op afstand. Dit gaat niet lang meer duren...

 

1u51

Ik hoor jouw mama zeggen dat ze niet meer kan en bijna meteen gevolgd door 'oh my god, oh my god, oh my god!!!'

Jij bent geboren!

Ik zing zachtjes 'happy birthday' maar ik denk niet dat jouw broertje echt door heeft wat er zo net is gebeurd ;-)

We worden naar boven geroepen en daar lig je op mama's buik. Helemaal perfect zoals je bent.

 

Welkom lieve schat in dit prachtig gezinnetje!

Geniet van het leven en twijfel nooit aan wie je bent. Je bent op je eigen tempo geboren, vol overtuiging en dat

wens ik jou ook toe in jouw leven: leef op je eigen tempo en vol overtuiging!

 

3u45

Nadat iedereen wat bekomen is, mama in bed, jij aan de borst, jouw broer terug helemaal zichzelf en papa al druk in de weer, is het tijd om naar huis te gaan.

 

Hanne en Robin,

Bedankt dat ik erbij mocht zijn op dit mooie moment uit jullie leven. Jullie liefde voor elkaar vormt al een prachtige

thuis voor Senne en ik ben er zeker van dat Charlotte hier ook haar plekje in zal vinden.

Zorg goed voor elkaar, heb elkaar lief en vertrouw op jullie gevoel in het zorgen voor jullie prachtige kindjes.

 

Veel liefs

Elke

 

 

Simeon

 

Een jaar geleden werd ik mama van Simeon.

Als ik terugkijk naar de bevalling word ik overvallen door een gevoel van ‘gezegend zijn’.

Begin van de de nacht begon ons tweede bevallingsverhaal. Ik was nog moe maar ook wel enthousiast en vol goesting. Deze keer zou het wel veel vlotter gaan.

Omdat we met Elke de vorige bevalling hadden doorgesproken voelde ik me veel meer voorbereid.

Door de voorgaande gesprekken kon ik de eerste, moeilijke bevalling verwerken en wisten we veel beter wat we anders wouden deze keer.

Mijn man en ik namen dus langzaam onze tijd om rustig te wennen aan het idee dat we vanafstraks met vier zouden zijn.

Na enkele uren werden de weeën intenser en frequenter dus besloten we richting het geboortehuis te vertrekken.

Omdat ik had ontdekt bij de gesprekken met Elke dat Frederik zich de vorige weinig betrokken had gevoeld besloten we om ook dit aspect deze keer anders te doen.

Ik vond de moed om Frederik te betrekken bij het hele proces en dus besloten we om het de arbeid zo veel mogelijk met ons tweeën te dragen.

Aangekomen in het geboortehuis bleek dat ik effectief aan het bevallen was maar dat ik nog maar weinig opening had. We mochten een kamer in het huis van de vroedvrouw betrekken en proberen om nog wat te slapen. Dit lukte met tussenpozen van heel wat weeën.

Het was even slikken toen ik in de voormiddag na heel wat uren arbeid nog steeds niet in de bevalkamer kon omdat ik werd voorgestoken door iemand die al na slechts drie uurtjes arbeid beviel.

Gelukkig konden we daardoor de mooiste en traagste wandeling van ons leven maken.

Het was een heerlijk herfstige dag. We verzamelden eikeltjes op ons pad, een symbool dat ook op het geboortekaartje een grote plek in nam.

Het was zo magisch om dit met ons tweeën mee te maken, om de paar meter mocht ik steunen en mij gedragen voelen door mijn waardige man naast mij.

Terug in het geboortehuis mocht het toch echt gaan beginnen. En eens in de verloskamer begon het ook echt. We besloten op dit punt om Elke er bij te vragen.

Ze kwam heel subtiel, zonder ons proces te verstoren onze bel binnen.

Ze ondersteunde mij fysiek en mentaal door haar energiegevende persoonlijkheid. Het gaf mij de zekerheid dat Frederik zich niet alleen moest voelen en dat ik mij dus kon focussen op het kleintje dat zijn weg zocht.

In het felste van de strijd werd ik omgeven door 5 prachtige mensen, Frederik, Elke, twee vroedvrouwen en een stagiaire.

Dit is het hoogtepunt van mijn bevalling.

Ik in bad, omringd door mensen die volledig mee in de flow zaten, topsupporters!

Daarna werd het nog even spannend maar gelukkig vertrouwde ik 100% op Elke en Frederik om de juiste beslissing te maken.

Na 19 uur natuurlijke arbeid kwam onze Simeon op de wereld.

Een prachtig kereltje met mooie bruine haren (die ondertussen knalblond zijn geworden).

Ik had zo veel ideeën over hoe deze bevalling zou verlopen. Uiteraard ging het totaal anders, maar het was zo sterk!

Door alle ondersteuning van Elke is de bevalling ze helend geweest voor de eerste bevalling. Van de grote angst om een tweede keer door de pijn te moeten gaan naar ‘jammer dat ik dit niet nog een keer zal kunnen beleven’.

Bedankt Elke, om je fantastische persoon ten volste in te zetten om ons deze prachtige levenservaring te geven!

 

Katrien, Frederik en Simeon

 

 

 

 

Sonne (papa)

 

Mijn Sonne-geboorte-ervaring!

 

Een geboorte...voor een man is het zo abstract. Nooit zullen we ons exact kunnen voorstellen hoe het is om een baby in je buik te voelen groeien en nog minder om die baby met een soort van allesoverheersende drang uit je lichaam te duwen. De dualiteit om dat kleine leventje nog langer te willen beschermen en de nood om er afstand van te nemen. Hoe mooi maakt het leven het ons moeilijk.

De bevalling van ons dochtertje Sonne begon midden in de nacht. Juist op dat moment dat bevallingen horen te beginnen en je, als man, toch graag nog een beetje geslapen had. Het vrouwenlichaam heeft hier helemaal naartoe geleefd en de mama heeft dus geen last van vermoeidheid. Zo lijkt het tenminste. De eerste golven kwamen met een leugenachtige zachtheid. Leugenachtig omdat je alleen maar achteraf kan vergelijken. De eerste golven zijn rimpeltjes in vergelijking met de kleppers die op komst zijn. Om 7u 's morgens hebben we onze Doula, Elke gebeld. Geografisch gezien wonen we niet optimaal voor een dringende gebeurtenis maar toch zei Elke zonder aarzelen: 'ik kom eraan'. Om te bewijzen dat afstand geen punt is: ze was er sneller dan de vroedvrouw bij de geboorte van onze eerste dochter, en die woonde bij wijze van vergelijking in onze tuin. Het ging dan ook om een vroedvrouw, die eerste keer, niet om een Doula. Er is één belangrijk verschil tussen die twee: een Doula stelt je op je gemak. Doula Elke kwam naar ons, alle rust, kalmte en gemoedelijkheid die er die dag beschikbaar waren kwamen mee. Iedereen kreeg plots een plaats en alles viel ook op z'n plaats. Dat is de enige manier waarop ik het kan omschrijven. Bij de komst van onze eerste dochter was ik als papa in spé eerder een onderdeel van het decor. Op de laatste rechte lijn naar papa² voelde ik mij als de onmisbare rechterhand die de toekomstige wereldkampioen een topprestatie helpt neerzetten. Dat een kindje baren een topprestatie is, dat staat buiten kijf. Het zorgen voor de mama is een taak die zo immens belangrijk is dat het welslagen van de hele gebeurtenis ervan afhangt. Wat mij vooral is bijgebleven is die magische atmosfeer. Er hoefde niet gepraat te worden. Gedurende het hele bevallingsproces zijn er maximum 7 volzinnen gezegd. We waren allemaal verbonden en we hadden maar 1 doel. Daar hoeft niet over gepalaverd te worden. De stilte was heilig, licht en comfortabel. De blikken die we met elkaar wisselden deden onzekerheid teniet. Doula Elke heeft ons op die manier een prachtig cadeau gegeven waar we haar nog vele eeuwen dankbaar voor zullen zijn.

We wisselden af om de mama te helpen de golven op te vangen. Heel eenvoudig, met een duwtje in de rug op de juiste plek werd een golf lichter. Alsof ze er een beetje op kon rijden in plaats van de hele tijd kopje onder geduwd te worden. Er was pijn en die konden we delen met elkaar. Doula Elke deed eenvoudige dingen: de armen en handen van de mama masseren, een vochtige doek op haar voorhoofd, een brede glimlach als er weer een golf voorbij was, een bemoedigende knik naar mij. Jaja, we waren goed bezig en we wisten het. We konden bijna mee voelen hoe de baarmoeder opende. Ergens halverwege hebben we een pauze afgekondigd en een half uurtje geslapen. Daarna kwamen de laatste loodjes.

'Zeg maar wanneer ik de vroedvrouw kan bellen.' was één van de zeven zinnen. Bij onze eerste dochter was de vroedvrouw te vroeg. Die fout wilden we deze keer niet maken. Ik had de indruk dat de golven naar een toppunt aan het gaan waren. Op dat toppunt lieten we de vroedvrouw verwittigen. Doula Elke deed het telefoontje. Wij konden samen blijven arbeiden.

De vroedvrouw wilde graag toucheren. De mama vond dat allemaal best. Ze was moe. Elke had ons gezegd dat we het toucheren mochten weigeren omdat het enkel een idee geeft. Niet eens zo een accuraat idee. Ik wilde in eerste instantie niet dat er getoucheerd werd. Ik vond dat zoiets de natuurlijkheid van een volkomen natuurlijk proces oneer aandeed. Op zachte toon vroeg Elke nog eens aan de mama of ze het okee vond. Het was nog altijd prima. Een klein half uurtje daarna kwamen de persgolven. De mama veranderde in een wolf die grolde en met haar lichaam kronkelde als wilde ze de kleine de weg naar buiten wijzen. Drie tot vier van deze fantastische fenomenale krachtuitbarstingen waren er nodig eer Sonne haar hoofdje liet zien, mooi ingepakt in de grijs-blauwige vliezen waar ze al die maanden in had mogen groeien. De vroedvrouw scheurde het vlies en toen floepte Sonne in onze wereld. De mama kon haar zelf aannemen, alsof ze nooit iets anders gedaan had. Ze liet zich achterover vallen in mijn schoot en we konden ons geluk niet op. Wat een mooie reis was dit. De vroedvrouw moest hier en daar nog wat puntjes op de i zetten en Sonne begon aan haar eerste ademhalingen. De navelstreng klopte nog lichtjes en besloot na een tiental minuutjes dat haar taak erop zat. We hebben een hele tijd zo naar haar zitten kijken. Vol verwondering en verbazing dat het een meisje was. Ik was er namelijk stiekem van overtuigd geraakt dat onze tweede een jongen ging zijn. Zonder dwang want die overtuiging stemde mij enigszins droef. Een meisje is zo leuk. Jongetjes zijn zo … jongetjes.

Ik zal het nooit weten want tenzij er iets zeer vreemd gebeurd zal er geen bevalling meer plaatsvinden bij ons. Of onze dochters moesten eigenaardige wensen hebben wat de locatie van hun bevallingen betreft, aangenomen dat ze een kinderwens ontwikkelen. Advies kunnen ze altijd krijgen. Het advies om de natuur zijn gang te laten gaan. Onze Doula heeft ons de weg kunnen wijzen naar wat de natuur bedoeld met 'zijn gang gaan.' Wij hebben er een formidabele ervaring door kunnen meemaken.

 

 

Een overgelukkige, dankbare papa.

 

 

Sonne (mama)

 

 

Mijn tweede bevalling,

een wondermooie ervaring dankzij doula Elke

 

Lieve Elke, in mijn hoofd belooft het een lang verhaal te worden... Wie weet te lang voor je website. Maar dan maak ik nog een korte samenvatting.

 

Als mensen mij vragen hoe mijn bevalling is gegaan kan ik niet anders dan zeggen: 'Zalig dankzij onze fantastische doula. Als je zelf zwanger wil worden; zeker een doula overwegen!'

Ons lief klein dochtertje Sonne is nu 5 maanden oud en nog steeds denk ik met heimwee terug aan de zwangerschap en haar geboorte.

Sonne is onze tweede dochter. Ik had al een bevalling achter de rug van onze eerste dochter Thuule. Het was een mooie maar heftige thuisbevalling. Deze keer wilde ik het anders. Bij Thuule was ik volledig onvoorbereid. Ik vertrouwde op de kracht van moeder natuur. Op het moment zelf was ik onzeker en zocht ik steun bij een vroedvrouw en arts die mij begeleidden en eigenlijk niet op dezelfde golflengte zaten. Ik besloot deze keer iemand te zoeken die de hele tijd bij me kon zijn en die wist wat ik wenste en die mij daar de hele tijd in kon steunen. Het werd nog beter dan ik hoopte.

Doula Elke was een gouden meerwaarde zowel voor mij als voor mijn man.

Gedurende de zwangerschap spraken wij, mijn man Steven, de doula en ik, enkele keren af. Tijdens deze afspraken stelde Elke specifieke vragen waardoor ik steeds beter wist wat ik wenste op de grote dag van de geboorte. Daarnaast reikte ze mij informatie aan. Dingen waar ik nog nooit over gehoord had en dingen waar ik reeds over gehoord had waar Elke me dan een nieuwe kijk op gaf. (Halve) Lotusgeboorte? Hypnobirthing? Placentaverwerking? Ze raadde me ook enkele boeken aan. Na iedere afspraak voelde ik me steeds meer gedragen en voelde ik steeds meer vertrouwen. Meer vertrouwen in mezelf en mijn band met mijn baby, ontzettend veel vertrouwen in de doula alsook meer vertrouwen in mijn man. Doula Elke had veel aandacht voor onze relatie, voor hoe we het beiden zagen en hoe we ook de man een specifieke rol konden geven tijdens het geboorteproces. Eén moment vergeet ik nooit, toen de doula zei: 'Jessica, jij bent de bevallende vrouw, jij moet NIETS doen. Wij doen alles voor jou. Jij mag gewoon genieten. Jij bent het middelpunt samen met je baby. De koningin die verwend mag worden.'

En toen kwam De Dag. Het was een stormachtige maandag. Ik voelde me de dag ervoor wat ziek dus besloten mijn ouders om zondagavond onze oudste dochter mee te nemen. Nog geen 7 uur later, rond 4uur smorgens begonnen de eerste wee-golfjes zich in alle rust aan te dienen. Om 7 uur belden we doula Elke. Rond 9 uur was ze bij ons. Ik was ontzettend ontroerd. Vandaag was ik met mijn zwangere lichaam het belangrijkste. Vandaag ging ik afscheid nemen van dat lieve wondertje en ging zij op de wereld komen. Ik huilde van blijdschap en verdriet. De doula was bij ons. Alles was ok. Nu kon de geboorte-fotografe, Wera, komen en kon ik me overgeven aan het proces dat zich afspeelde in mijn lichaam.

Het werd een verwendagje op en top. Er hing een serene bijna meditatieve stilte die enkel door mijn 'oooh's' werd onderbroken wanneer er een golf was. Steven en de doula waren er volledig voor mij. Ze masseerden me, wandelden met me, dansten met me, waren er steeds om op mijn sacrum te drukken waardoor de weeen nauwelijks pijn deden, gaven



me te eten en te drinken en een kommetje voor als het er terug uit kwam, gaven mij exclusieve aandacht. Ik heb me in mijn hele leven nooit zo gedragen en verwend gevoeld als op die dag.

Rond 18u savonds kwam ik plots in mijn hoofd te zitten. Wat als ik nog een dag weeën zou opvangen? Wat moest er dan met mijn entourage? Waar moesten ze slapen? Ik werd ongerust en ik was me niet meer bewust van mijn lichaam. Doula Elke stelde me, samen met Wera, dadelijk gerust. 'Een geboorte is tijdloos. Stop maar met je zorgen te maken. Wij zijn hier voor je. Je hebt alle tijd.' Na een tiental minuutjes kon ik me weer volledig overgeven. Al snel werden de golven langer en krachtiger.

Rond 22u was er een kort moment waarop ik de moed verloor maar toen was Elke daar met moedversterkende essentiele olie van Jasmijn en voelde ik onmiddellijk vernieuwde kracht.

De vroedvrouwen kwamen rond 22u30 en dat heb ik maar half bewust meegemaakt. Moeder natuur nam als het ware mijn lichaam over. Ik herinner me enkel nog dat ik van de persweeën genoot, zo krachtig dat ze waren. Dat Steven achter me zat en dat doula Elke aan mijn zij zat en mij allebei bleven dragen en verwennen en verzorgen. Echt alles was ok.

En toen was ze daar. In de vliezen kwam ze uit me. Het allermooiste geschenk. Sonne... al kenden we haar naam nog niet op die moment.

Ik was zo eufoor dat ik me geen vragen stelde bij bepaalde handelingen die één van beide vroedvrouwen deed. Het ging ook te snel. Om er zeker van te zijn dat er geen vocht in haar longen zat werd ons prinsesje dubbel gevouwen alvorens ze haar eerste volledige ademteug kon nemen. Ook werd ze kordaat met een handdoek op haar rug afgewreven om haar te vitaliseren. Van mij had het nagebeuren enkel met de doula mogen zijn. Medisch geschoolde vroedvrouwen hebben nu eenmaal vaak een medische focus. Hetgeen in ons geval gelukkig niet nodig was. Sonne is een sterke baby en al snel zocht ze naar de borst en zoog ze krachtig alsof ze nooit iets anders gedaan had.

Toen iedereen weg was, was doula Elke nog daar. Ze hielp mij in de douche en waste me schoon terwijl Steven Sonne vast hield en zich verwonderde. Wat begon met ons intieme viertjes eindigde ook met onze intieme viertjes. Doula Elke verliet ons pas als we volledig klaar waren om te rusten en genieten en rusten en genieten. We zijn haar enorm dankbaar.

Na een tijdje kwamen we weer samen voor een nabespreking. Ook hier bleek doula Elke een enorme meerwaarde. Ieder beleeft intense gebeurtenissen op zijn manier. Zeker als je zeer nauw betrokken bent wordt het verhaal dat je vertelt subjectief. Doula Elke was ook nauw betrokken maar kon toch meer van op een afstand vertellen wat er gebeurd was en mijn vragen rond bepaalde momenten die vaag voor me waren kon ze verhelderen. Ook rond borstvoeding gaf ze me fantastische tips waardoor alles vlot verliep.

Als iemand me dus nog vraagt: Is een doula echt een meerwaarde; dan begrijp je mijn antwoord: JAAAAAA!!!

 

 

 

Olivia

 

 

I think what made me decide to find out more on the subject was the fact that I did not seem to have a good “click” with my gynecologist, who impersonally tended to dismiss any of my concerns regarding pregnancy or childbirth and unnervingly smirked (or rudely waved my questions away) every time I suggested I would try to give birth without any interventions. I was determined to avoid epidural, no matter how “luxurious” any mother imposed on me it was, most of whom ended up having an emergency C-section, because I simply wanted to have the experience and I wanted Nature to have her way, unless, of course, medical intervention was necessary for my baby’s well-being.

I found Elke simply by googling something along the lines of “doula Belgium” and I came across the website (http://doulasite.be/ ). My husband and I met Elke at our home and immediately I felt that she was the right choice. She cited research and her own personal experiences which dictated why a natural birth was the better choice and why hospitals and doctors continuously encourage the contrary; confirming that all this time my line of thinking was not “alternative” or “hippy”, but how nature intended.

Throughout our meetings pre-birth, Elke put my fears to rest and encouraged me to listen to the inner mother in me. She provided us with links to interesting websites, research and guidelines. She supported our ideas and helped us understand what we were not yet certain of.

Elke was there throughout my labour, which I spent in a dimmed room, with meditation music, relaxing candles and essential oils (in a hospital!) – although, in the end, my birth was extensive and exhausting, it went according to my ‘plan’ and, above all, I reached my aim in giving birth naturally and risk-free to a healthy and alert baby, who took immediately to breastfeeding as if she had been doing it for years. Thanks to Elke I found the hospital which supported my birthplan (and this without smirking!), a great gynecologist, a team of devoted nurses and midwives.

I’m very grateful for this and I highly recommend the use of a doula, particularly to first-time moms!

 

 

 

Lize

 

Bij onze eerste zwangerschap wilden wij graag een 'natuurlijke bevalling', zonder epidurale. Jammer genoeg werd het een geplande keizersnede omwille van stuitligging. Dus toen ik voor de tweede keer zwanger was, wilde ik het graag opnieuw zonder verdoving proberen en besloten we hierbij een doula in te schakelen. Via de 'doula vzw' kwamen we in contact met een aantal doula's in opleiding. We hadden een kennismakingsgesprek met Elke en ze gaf een rustige indruk en leek ook zeer gepassioneerd om doula te worden. Omdat we allebei (of alledrie, want onze dochter kon ook goed met Elke opschieten) een goed gevoel hadden bij Elke, besloten we dat zij onze doula zou worden.

Tijdens de zwangerschap hebben we een aantal gesprekken gehad met Elke om elkaar beter te leren kennen en hierbij werden ook onze wensen rond de bevalling besproken. Al tijdens onze zwangerschap hebben wij veel steun gehad van Elke. Ook als we vragen hadden waarop ze het antwoord niet direct wist, ging ze op zoek naar antwoorden.

 

Toen ik op een zondagavond het ziekenhuis in ging omdat de dokter mij wilde inleiden, vonden wij dat Elke niet speciaal moeite moest doen om naar het ziekenhuis te komen. Maar Elke zei dat ze wel graag langskwam als dat voor ons ok was. We vonden het wel fijn dat ze wilde langskomen en uiteindelijk is ze de hele nacht gebleven omdat de weëen vrijwel direct na de inleiding begonnen waren.

Elke hield zich in het begin van de bevalling nog een beetje afzijdig, zolang mijn man en ik het nog alleen aankonden. Elke had wel tips gegeven over drukpunten om de pijn van de weëen wat te verlichten en sprong bij toen de weëen heviger begonnen te worden. Elke was er voor ons op de momenten dat we haar nodig hadden. Wat ik ook apprecieerde was dat ze wel altijd toestemming vroeg aan ons als ze niet zeker was of we iets ok vonden.

 

Enkele weken na de bevalling kwam Elke bij ons thuis op bezoek en ook dat was een fijn weerzien. Ze kan ook heel goed overweg met pasgeboren babytjes (dus niet alleen met zwangere vrouwen :) ). We kregen van haar een boekje met het geboorteverhaal en dat was ook heel leuk om alles nog eens terug te beleven.

Hoewel mijn partner eerst twijfels had of we wel een doula nodig zouden hebben, was hij toch ook blij dat Elke er was. Elke is een heel lieve en rustige doula en als we opnieuw zwanger worden, dan kiezen we opnieuw voor haar als onze doula!

 

Marc, Nele, Jelien en Lize